பறத்தல் அதன் சுதந்திரம்

பதிவு ஆரம்பித்த வேகத்தில் 50 இடுகைகள்! எனக்கே மலைப்பாகத்தான் இருக்கிறது. என்றாலும் எண்ணிக்கைகள் மட்டுமே தரத்தை நிர்ணயிப்பதாய் ஆகிவிடாது. தினமும் எழுதுகிறோம் என்பது மகிழ்ச்சியளித்தாலும் என் எழுத்தின் தரம் எப்போதும் என் ஆராய்ச்சிக்குட்பட்டதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. துவைக்கும் போதெல்லாம் சாயம் வெளுப்பது போல முதலில் திருப்திகரமாய் இருப்பதாய் தீர்மானித்திருந்த எழுத்து நாளடைவிலான மீள் வாசிப்புகளின்போது அபத்தமாய்ப் பல்லிளிப்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன். என்றபோதும் இவை என் மனதின் வளர்சிதை மாற்றங்களுக்குச் சாட்சியாய் இருப்பதனால் இவற்றை ஒருபோதும் அவமானகரமானவையாய் நான் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.

என் பதிவில் கவிதைகள் மிகுதி. தமிழின் மீது தனித்ததோர் வாஞ்சை தோன்றிய நாள் முதலாய் பெரும்பாலும் கவிதைகளே என்னை ஈர்த்திருக்கின்றன. அதன் கட்டுப்பாட்டில் நானோ.. என் கட்டுப்பாட்டில் அதுவோ இருப்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக நிகழ்ந்து வருகிறது. இந்த 51 வது இடுகையை என் வாசிப்பனுபவம் சொல்வதாக தயாரிக்க முடிவு செய்த போதும் 'என்னைச் சொல்' 'என்னைச் சொல்' என்று கவிதை நூல்களே மனதில் கோஷமிட்டன.

"பறத்தல் அதன் சுதந்திரம்" இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ்ப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளுடைய தொகுப்பு. பொதுவாகவே தொகுப்பு நூல்களில் எனக்கு தனிப்பட்ட ஈர்ப்பு உண்டு. தலைப்பையும், படைப்பாளர் பெயரையும் பார்க்காமல் திடுமென எடுத்துப் படிப்பேன். அந்த எழுத்தின் தடம் பிடித்து எழுதினவரை அடைய முடிந்தால் எதிர்பாராத மகிழ்ச்சி ஒன்று தண்டுவடத்தைத் தாக்கும்! அதில் ஒரு கிறக்கம் எனக்கு!

இந்த தொகுப்பு பெரியார் பல்கலைக்கழத்தில் இளங்கலை மாணவர்களுக்கான பாடமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. கற்பிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தின் பேரில் படிக்கத் தொடங்கி பின் விரும்பிப் படிக்க வேண்டியதாயிற்று. தொகுப்பென்பதற்காக நிறைய கவிதைகளை அனாவசியமாய் சேர்த்திருக்கிறார்கள். என்றாலும் பல கவிதைகள் முகத்திலறைகின்றன.
ஈழத்துக்கவிஞர்களின் படைப்புகள் மிகுதி என்பதால் புலம் பெயர்ந்த நேரத்துத் துயரம் அதிகமாய் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கவிதைகளினூடே நம் தமிழ்நதியையும் சந்தித்ததில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி எனக்கு. இனி தொகுப்பிலிருந்து நான் நேசித்த கவிதைகள் மட்டும் உங்கள் வாசிப்பிற்கு!

1. பறத்தல் அதன் சுதந்திரம்

- ப.கல்பனா

ஓடி ஓடித்திரிந்து
இமை கொட்டாமல் கவனித்துத்

தேன் குடிக்கும்
அந்த நேரமாகப் பார்த்துப்
பிடித்தேன் பட்டாம்பூச்சியை..
எவ்வளவு சிரமப்பட வைத்துவிட்டது

முள் தைத்து
விரல் ரணமாகி
இப்போது வலித்தது

மூடித்திறந்து
மூடும் கைகளில் கர்வமாய்
என்ன வண்ணம் என்ன வேகம்

நசுக்கி விடுவாளோ பதப்படுத்தி
குண்டூசி செருகிப் பாதுகாப்பாளோ
பூவருகே விடுவாளோ...

தூசிக்கால்களில் வண்ணத்துகள்கள்
அதன் ஆன்ம உதிர்வு

சிறகை அசைத்துப் பார்த்தது
பறத்தலுக்கான
கடைசி முயற்சியாய்

விட்டு விட்டேன்
அதே பூவருகே.

-------------------------

2. யாரிடத்தில் முறையிட

- கலைவாணி ராஜகுமாரன் (தமிழ்நதி)

வானமும் ஏரியும் கூடும் அழகு குறித்து
ஓடுகின்ற பேருந்தில் வைத்தென் தோழி சொன்னாள்..
இலையுதிர் கால மரங்களின் நிறங்கள் பற்றி
வானொலியில் யாரோ ஆச்சரியப்படுகிறார்கள்
மேலும் பனியின் வெண்மை குறித்தும் கூட
பேசுகிறார்கள்.

என் பேனா மெளனித்திருக்கிறது.

வீதியோரத்தில் உறங்கும் குழந்தைகளை
உயிரையே உண்டுயிர்க்கும் பசியை
என் கூடப்படித்தவள்
கபாலம் பிளந்திறந்த கொடுமையை
இன்னும் என் வீட்டுக் கிணற்றடி செம்பரத்தை
செத்துப் போனதை
நாங்கள் திரும்பி வருவோமென காத்திருந்து
எழும்புந் தோலுமாய் செத்துக்கிடந்த
நாய்க்குட்டியைப் பற்றி
போகிற போக்கில் காதில் விழுகிறது

என் பேனா செவிடாயிருக்கிறது.

உள்ளுலவும் ஒளியை
ஏந்தி வரும் வழியில்
எந்தக் காற்றோ அசைக்கும்
சங்கீதம் போல ஒன்று
உதடு தொடும் நேரம்
வெறும் சத்தமாய்த் தேய்ந்து போகிறது.
அற்பாயுளில் மடியும் கவிதைகட்கு
கருவறையே கல்லறையாகிறது.
புணரும் பொழுதில் கூட கடிகாரமே
கண்களில் நிற்கிறது.

என் பேனா மலடாயிருக்கிறது.

-----------------------

3. கருவறை வாசனை

- கனிமொழி

அது சந்தனம் இல்லை
ஜவ்வாதோ, இப்போது
அழகான புட்டிகளில் விற்கும்
வாசனைத் திரவியமோ, எதைப்போலும்
இல்லாத புதுமணம்.
சின்ன வயதில் அவளைக்
கட்டிக்கொண்டு தூங்கியபோது
மெல்லியதாய் வந்து மூக்கைத் தழுவும்.
அவள் அவிழ்த்துப்போட்ட சேலையைச்
சுற்றிக்கொண்டு திரிந்தபோது
அவளின் வாசனையை
பூசிகொண்டதாய்த் தோன்றும்.
முதல் மழையின் மண்வாடை போல்
மூச்சு முட்ட நிரப்பி வைத்துக்கொள்ளத்
தூண்டும் அம்மாவின் வாசனை.
எங்கெங்கோ பட்ட காயங்களுக்கு மருந்தாய்
அவள் மடியில் தலை வைத்துத்
தூங்கியபோதெல்லாம் பாதுகாப்பாய்
என்னைத் தாங்கிய மணம்..
அவள் என்பதே அதுவும் சேர்ந்தது தான்.
வளர்ந்துவிட்ட மனதின் சுவர்கள்
அவளைக் கட்டிக்கொள்ள விடாதபோதும்
தேவைகளின் தடம் பிடித்து
தூர வந்துவிட்ட போதும்
எனக்கு மட்டுமே புரியும்
அவளின் கருவறை மணத்தை
அள்ளி அள்ளி என் வீடெங்கும் தெளித்து
சுருண்டு படுத்துத் தூங்கிப் போக வேண்டும்.

--------------------------

4. என் பூர்வீக வீடு

-சல்மா

முற்றிலுமாக
தன் அடையாளமிழந்து
நொறுங்கிக் கிடக்கிறது
முன்பு நானிருந்த
என் பூர்வீக வீடு

இன்று
நானங்கு இல்லையெனினும்
அது என்னோடுதானிருந்து
கொண்டிருக்கிறது
என் பால்ய காலத்தோடு

நான் பறந்து கொண்டிருக்கிறேன்
தடுப்பரண்களுடனான
அதன் வனத்தில்

நிலா இருந்த நாட்களிலும்
இல்லாத நாட்களிலும்
என்னை ஒளித்து வைத்திருந்த
தூண்களும்

முதல் தீட்டில் பயந்திருந்த
என்னோடிருந்த
கழிப்பறைச்சுவரும் கூட
சரிந்து கிடக்கிறது
ஏனைய தன் ரகசியங்களோடு

பெரும்பாலான பொழுதுகள்
ஒண்டியிருந்திருக்கிறோம்
சுவரின் ஒருபுறம் நானும்
மறுபுறம் இந்த வேம்பும்

தன் சுவரிழந்த பின்
அது
தன் நிழல் உதிர்த்த
நிலம் பார்த்து தனித்திருக்கிறது
தான் மட்டும்

என் விளையாட்டின் தடயங்கள்
இன்றும் கூட எஞ்சியிருந்திருக்கலாம்
மச்சு அறைச்சுவரொன்றில்.

------------------------

5. வேலி

- ஊர்வசி

நட்சத்திரப் பூக்களை
எண்ணமுடியாமல்
மேலே கவிழ்ந்தபடி கூரை
ஒட்டடைகள் படிந்து
கருப்பாய்ப் போனது.

கம்பி போட்ட சாளரம் கூட
உயரமாய்.. ஆனாலும் திறந்தபடி..
அதனூடே காற்று
எப்பொழுதும்
மிகவும் ரகசியமாய்
உன்னிடம் என்னை
அழைக்கிற காற்று

என்னைச் சூழவும் சுவர்கள் தான்
நச் நச் என்று
ஓயாமல் கத்திக் கொண்டிருக்கிற
பல்லிகள் ஊர்கிற சுவர்கள்

அவையும்
ஒட்டடைகள் படிந்து
எப்போதோ கருத்துப் போனவை.

உனக்காக நான்
தனிமையில் தோய்ந்தவளாய்
இங்கே காத்திருக்கிறேன்
பழைய பஞ்சாங்கங்களில்
புதிதாக நம்பிக்கை தருவதாய்
ஒரு சொல்லைத் தேடிப்பார்த்தபடி..

எப்பொழுதுதான் என்னால்
நீ வசிக்கின்ற அந்த
திறந்த வெளிக்கு வரமுடியும்?
உன் இருப்பிடம்
இங்கிருந்து வெகு தொலைவோ?
இரண்டு சிட்டுக்குருவிகளை
இங்கே அனுப்பேன்
அல்லது
இரண்டு வண்ணத்துப்பூச்சிகளையாவது.

----------------------------

பதிவு மிகவும் நீண்ண்ண்டு விட்டது!! இருக்கட்டும். விமர்சிப்பதில் விருப்பமில்லை இப்போது. வாசித்தேன் நேசித்தேன் என்பதை சொல்லிப் போகிறேன் அவ்வளவே!

இப்படிக்குக் காதல்!

மனதின்
இனிப்புப் பிரதேசம் ஒன்றில்
வசிக்கிறாய் நீ!

உயிரின் தந்தி அதிர..
எங்கோ சில பூக்கள் உதிர...
உன்னில் மோதி மீளும்
நினைவலைகள்
ஒவ்வொரு முறையும்
விட்டுப் போகின்றன...

கொஞ்சம் கர்வத்தையும்
ஒரு சில கவிதைகளையும்!

தொலையாத தொலைவுகள்..

பேசிப் பேசித் தீர்த்தபின்பும்
பேச நினைத்த வார்த்தை ஒன்று
தொக்கி நிற்கிறது உதட்டில்
எப்போதும்...

உனக்கான என் கடிதங்களில்
முற்றுப்புள்ளிகளின் அருகே
தேங்கி நிற்கும் மெளனத்தை
படித்ததுண்டா நீ?

வட்டத்தின் முடிவைத்
தேடுவதையொத்து
உன்நினைவைப்
பற்றியலைகிறது என் இருப்பு..

பேச்சிலும்...
மடல்களிலும்...
நியாபகக் குப்பிகளிலும்...
இட்டு நிறைத்த பின்னும்
இன்னும் மிச்சமிருக்கிறது
காதல்!

சொல்லேன் எனக்கு?

இந்த தூரங்களை
எதனை இட்டு நிரப்ப?

அன்புள்ள உனக்கு...

மழையில் நனைந்த பறவையாய்
அடிக்கடி சிலிர்த்துக் கொள்கிறது
மனசு!

செயல்கள் எதிலும்
முழுமையில்லை

கண் பார்த்துப் பேசுதல்...
சிந்தாமல் உணவருந்தல்...
கனவுகளற்ற உறக்கம்....
புருவ மத்தியில் தியானம்...

ம்ஹூம்...
எதுவும் சாத்தியமில்லை
இப்போது!

காலில் இடித்துக் கொண்டு
கல்லைத் திட்டுவதாய்
என்னைக் குற்றம் சாட்டுவது
எளிதாயிருக்கிறது உனக்கு!

என்றுமே நீ
அறியப்போவதில்லை

உன் காதலியாய் இருப்பதின்
கஷ்டங்களை!

சமையற்கலை - ஓர் ஆய்வியல் அணுகுமுறை!

ஹி..ஹி.. தெரியும். தலைப்பு பாத்து ஏதோ சீரியஸ் மேட்டர்னு நினச்சிட்டிங்க தானே? அதான் இல்ல! சமையல் கலையை கத்துக்கிறதுக்கு நான் என்னெல்லாம் முயற்சி மேற்கொண்டேன்.. அதுக்கு எத்தனை விதமான கூர்நோக்கு, நுண்ணோக்கு மற்றும் தொலைநோக்கு அணுகுமுறைகள் கையாளப்பட்டனன்னு இந்த கட்டுரைல (!) விம் பார் போட்டு விளக்கப் போறேன். அதுக்கு தான் இந்த தலைப்பு!!

நான் ரொம்ம்ம்ம்ப கஷ்டப்பட்டு +2 படிச்ச கண்ணீர் கதைய சொல்லிருக்கேன் இல்ல? அதனால.. எக்ஸாம் முடிஞ்சதும் ஒரே டயர்ட் எனக்கு! ஸ்ஸ்ஸ்... அப்பாடான்னு நிம்மதியா சாப்டு, தூங்கி, குட்டீஸ் கூட லூட்டி அடிச்சு, ஊர் சுத்தி, படம் பார்த்து.. சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கெலாம் போய் நலம் விசாரிச்சு.. சந்தோஷத்தோட உச்சத்துல இருந்தப்போ திடீர்னு நம்ம புத்தருக்கு வந்த மாதிரி ஒரு ஞானோதயம் வந்து தொலச்சிடுச்சு. "இப்படி எத்தனை நாள் ஆட்டமும் பாட்டமுமா இருப்ப காயத்ரி? உனக்கு என்னிக்கு தான் பொறுப்பு வரும்"னு என் மனசாட்சி என்னை பெஞ்ச் மேல நிக்க வெச்சு கேள்வி கேட்டதால நான் அந்த விபரீத முடிவ எடுக்க வேண்டியதா போச்சு. அதாங்க.. சமையல் கத்துக்கிறதுன்னு!

உடனே நேரா அம்மாட்ட போய் வீரசிவாஜி மாதிரி விறைப்பா நின்னு, "ஆணையிடுங்கள் அம்மா.. நான் செய்து முடிக்கிறேன் சமையலை" ன்னு வசனம் பேசினேன். புள்ளைக்கு பொறுப்பு வந்தா பண்டிகைக்கு கூழ் ஊத்தறேன்னு அம்மா வேண்டியிருந்தாங்க போல! உடனே நடிகர் திலகம் சிவாஜி மாதிரி எமோஷனலா கண்ணீர் ததும்ப சமயபுரம் மாரியம்மன பாத்து ஒரு லுக் விட்டாங்க! அப்புறம் சமையல் க்ளாஸ் ஸ்டார்ட் ஆச்சு. என்னிக்கு என் திட்டம் வெளில தெரிய வந்துச்சோ அன்னிக்கே.. "அம்மா! நான் லைஃப்ல சாதிக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு. நான் வாழணும்னு ஆசைப்படறேன்" அப்டின்னு சொல்லிட்டு சித்தி வீட்டுக்கு போய்ட்டான் என் தம்பி. நான் இதுக்கெல்லாமா அசருவேன்? "யாரை நம்பி நான் பொறந்தேன் போங்கடா போங்க"ன்னு பாட்டு பாடிட்டே சமைக்க ஆரம்பிச்சேன். அதென்னமோ தெரிலங்க.. நான் சமைக்க ஆரம்பிச்சவுடனே எங்கம்மாக்கு பக்தி முத்திப் போச்சு. என்னிக்கெல்லாம் நான் சமைக்கிறனோ அன்னிக்கெல்லாம் அவங்க விரதம் இருப்பாங்க! இருக்கட்டுமே? 'அப்பா'ன்னு ஒரு அப்பாவி ஜீவன் இருக்கும்போது எனக்கென்ன கவலை? அவர் ரொம்ம்ம்ம்ப நல்லவர்.. நான் எப்டி சமைச்சாலும் சாப்பிடுவார்!!

தினம் எங்கம்மாவ ஹால்ல உக்காத்தி வெச்சிட்டு ஒவ்வொரு டப்பாவா எடுத்திட்டு வந்து.. "மிளகாத்தூள் இதானே?" "மல்லித்தூள் இவ்ளோ போட்டா போதுமா?" ன்னு கேட்டு கேட்டு கிச்சனுக்கும் ஹாலுக்குமா ஓடி ஓடி ரன் எடுப்பேன் நான். உள்ள.. வறுத்தல், வதக்கல், காய்தல், தீய்தல்னு எல்லா எக்ஸ்ப்ரிமெண்ட்டும் முடிச்சு குழம்பு மாதிரி ஒன்ன கொண்டு வந்து அப்பா முன்னாடி வெப்பேன். அவர் பிசைஞ்சு ஒரு வாய் சாப்பிடறதுக்குள்ள... ரிசல்ட் பாக்குற ஸ்டூடெண்ட், பிரசவ வார்டு முன்னாடி நிக்கற ஹஸ்பண்ட், லவ்வ சொல்லப்போற விடலைப்பையன் இவங்கள மாதிரி எல்லாம் டென்ஷனாகி அவர் மூஞ்சிய உத்து உத்து பாப்பேன். எங்கப்பா ரொம்ப கூச்சப்பட்டு நெளிஞ்சு.. "போம்மா...நல்லாத்தான் இருக்கு"ன்னு கூசாம பொய் சொல்வார்!

சித்திரம் மட்டுமில்லிங்க.. சமையலும் கைப்பழக்கம் தான். பழகிப் பழகி இப்ப நல்லாத்தான் சமைக்கிறேன். (சத்தியமா! நம்புங்க ப்ளீஸ்) ஒரே ஒரு குறை என்னனா... எவ்ளோ போராடியும் எனக்கு இன்னும் டீ போட வர மாட்டிங்குது. சில நேரம் சலசலன்னு இருக்கும்.. சுண்ட வெச்சா கசக்கும்.. பால் கம்மியாகி கருப்பாவோ.. ஜாஸ்தியாகி சப்புன்னோ ஆய்டும். எல்லாம் சரியா இருந்தா ஆத்தி ஆத்தியே ஆறிப்போய்டும். சரியான இம்சைங்க இது. "டீயே போட வரல. நீ நல்லா சமைக்கிறேன்னு நாங்க நம்பனுமா"ன்னு கேக்கப்படாது. சில உண்மைகள் அப்படித்தான். கஷ்டப்பட்டாவது நம்பித்தான் ஆகனும்.

இந்த பிரச்சினையால அம்மா இல்லாத நேரம் யாராச்சும் வீட்டுக்கு வந்தா பதட்டமாய்டும் எனக்கு. அவங்க மழைல சொட்டச் சொட்ட நனைஞ்சுட்டு வந்தாலும்.. "ஹி ஹி.. வாங்க.. உக்காருங்க.. ஜூஸ் சாப்பிடறீங்களா" அப்டின்னு தான் கேப்பேன்.

அப்டித்தான் ஒருத்தர் வந்தார் அன்னிக்கு. அம்மா அப்பதான் பக்கத்து கடைக்கு போயிருந்தாங்க. என்ன பண்றது? நானும் பிஸ்கட்.. முறுக்கு எடுத்து வெச்சு.. பையன் சவுக்கியமா.. பாட்டி சவுக்கியமா.. நாய்க்குட்டி சவுக்கியமான்னு பேச்ச வளர்த்திப் பாத்தேன். அவரா.. "தலைவலிம்மா.. கொஞ்சம் டீ போடேன்" ன்னு வாய் விட்டே கேட்டுட்டார். இதுக்கு மேல என்ன பண்ண? "இந்த அம்மாவ வேற காணமே"னு உள்ள உதறல். திரு திருன்னு முழிச்சுட்டே உள்ள போய் அடுப்ப பத்த வெச்சு.. ஒரு டம்ளர் டீக்கு 2 டம்ளர் தண்ணி வெச்சு தூள் போட்டு.. அடுப்பையும் sim ல வெச்சிட்டு உள்ளயே செட்டில் ஆய்ட்டேன்!! அவ்ளோ தண்ணியும் சுண்டறதுக்குள்ள அம்மா எப்படியும் வந்துடுவாங்கன்னு ஒரு நம்பிக்கை தான்!

நான் சத்தமில்லாம கிச்சன்லயே இருக்க.. அவர் ஹால்ல தேமேன்னு உக்காந்திருக்க நேரம் பாட்டுக்கு போய்ட்டுருக்கு. ஒரு வழியா அம்மா வந்துட்டாங்க. "வாங்க.. எப்ப வந்திங்க.. டீ எதாச்சும் சாப்டிங்களா?" ன்னு அம்மா கேக்க.. "ம்ம்.. உங்க பொண்ணு டீ போடறேனு உள்ள போனா. போய் பாருங்க தூள் வாங்க எஸ்டேட்டுக்கே போய்ட்டா போல" ன்னு அந்த மனுஷன் என் மானத்தை கப்பலேத்தி டாட்டா காட்டி அனுப்பி வெச்சிட்டார்.

அன்னில இருந்து நாங்க எல்லாரும் டீ குடிச்சாலும் விருந்தாளிங்களுக்குன்னே ப்ரூவும்.. காம்ப்ளானும் வாங்கி வெச்சிட்டாங்க வீட்டுல. ஹி ஹி.. அதெல்லாம் நல்லா போடுவேனாக்கும்! உயரமா வளர முடியலன்னு கவலைப்படறவங்க யாராச்சும் இருந்தா வாங்க வீட்டுக்கு.. காம்ப்ளான் குடிக்கலாம்!

பி.கு: நல்லா டீ போடத் தெரிஞ்ச வரன் இருந்தா சொல்லுங்க.. ப்ளீஸ்!

மெளனத்தின் மொழி

நேற்று...
எங்கோ ஓர் காதல் நிராகரிக்கப்பட்ட...
யாருக்கோ ஏமாற்றம் கொடுத்த...
நம்பிக்கை ஒன்று கைவிடப்பட்ட....
சாத்தானால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட...

துயர் மிகுந்த கணம் ஒன்றில்
முடிவெடுத்தேன்
உன்னிடம்
பேசாதிருப்பது என்று.

அதனால்..
உனக்கென்று சுரந்த சொற்களை
சேமிக்க வேண்டியதாயிருந்தது
நாள் முழுவதும்.

தசைகளில்
நரம்புகளில்
ரத்தநாளங்களில்
சுவாசப்பைகளில்
இதய அறைகளில்
நிரம்பி வழிந்த சொற்களால்
வீக்கமடைந்தது உடல்.

மாலையில் நீ வந்தாய்...

பேச எத்தனிக்கும் முன்பாக
சட்டென்று துளிர்த்து
கன்னங்களில்
கோடாய் இறங்கிய கண்ணீரில்
வடிந்து போயின
எல்லாச் சொற்களும்!