சென்று தேய்ந்து இறுதல்..

துடிக்கத் துடிக்கக்

கொலைகள் நிகழ்த்தும்

மனநோயாளி போன்றும்...

கை தேர்ந்த ஓர்

கசாப்புக் கடைக்காரனைப் போன்றும்...

பிளவுற்ற நாவொன்றின்

தீண்டலின் பின்னாய்

ஆழப்பதியும் பற்களைப் போன்றும்...

இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன

உன் வார்த்தைகள்.

'தொலைந்து போ'வெனும் உத்தரவேற்று

எதிர்த்திசை நோக்கி நடக்கும்போதிலும்

நீர்க்கோர்த்த விழிகளால்

ஒரு முறை

திரும்பிப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது..

ஒன்று மட்டும் சொல் எனக்கு...

உன் மனதின் பக்கங்களில்

அடித்து நீக்கப்பட்டுவிட்ட

என் பெயரைப் போன்றே

இல்லாமல் போகவியலுமா

நானும் என் கவிதைகளும்?